Jakie są granice inwigilacji własnego dziecka?

Jeśli liczycie tutaj na jakieś konkretne odpowiedzi, to się bardzo zawiedziecie, bo ja ich po prostu nie mam. Ostatnio ten problem stał się w mojej rodzinie bardzo poważny i zastanawiam się, jak prawidłowo do niego podejść. Jestem za, a nawet przeciw. Pasują mi niektóre metody, ale źle się z nimi mimo wszystko czuję. Chcę być z dziećmi otwarta, chcę działać na poziomie partnerskim, ale wiem, że dzieci potrzebują rodzica, a nie psiapsiółki…

Zacznę może od tego, że cała afera wzięła się od tego, że znalazłam na telefonie mojego dwunastoletniego Marka pornografię. Nie byłoby w tym jeszcze nic takiego strasznego, bo dzieci w normalny sposób w tym wieku zaczynają się interesować tym i tamtym. Ich zainteresowanie jest też głównie teoretyczne. Przynajmniej na razie Marek jeszcze obraca się głównie w towarzystwie kolegów, nie koleżanek. Jestem spokojna i nie boje się, że zacznie się bawić w jakieś „słoneczka”.

Sęk w tym, że była to dość nieprzyjemna pornografia, która dzieciakowi może w głowie namieszać, a do tego jak już to znalazł, nie omieszkał pochwalić się znaleziskiem swojej dwa lata młodszej siostrze, Krysi. To właśnie z protestów Krysi po otrzymaniu wiadomości z załącznikiem dowiedziałam się, że coś jest nie tak. Oczywiście zupełnym przypadkiem, bo nie przyszła z tym do mnie, ale darła się po Marku, ten się śmiał, a ja się zainteresowała.

Pytanie teraz, w jaki sposób odciąć dzieciakom dostęp do takich treści? Mechanizmów kontroli rodzicielskiej jest naprawdę dużo, ale są potężnie zróżnicowane i do tego nie wszystkie są w porządku. Na przykład usługi sieci komórkowych i specjalne programy do tzw. lokalizowania telefonu (na tej stronie znajdziecie dużo programów dla Waszych pociech) uruchamiane w tle na telefonie dziecka, dzięki którym w każdej chwili można poznać jego lub jej pozycję. Przez moment miałam to zainstalowane, ale źle się z tym czułam. Za każdym razem, kiedy sprawdzałam ich pozycje i byli tam, gdzie mówili, że są, miałam straszne wyrzuty sumienia i czułam się jak najgorsza matka świata. Nie to jednak było największym problemem.

Ufam ogólnie dzieciom, że nie pójdą tam, gdzie nie powinny być, ale chciałabym ukrócić w możliwie daleko idącym stopniu (dobrze wiem, że w 100% nigdy się nie uda) dostęp do twardej pornografii. Rozwiązania ogólnie mogą tutaj być dwa. Pierwsze podejście to blokowanie treści i one stwarza mniej problemów. Po prostu instaluję programy, które filtrują strony z pornografią i już. W ten sposób nie muszę nikogo inwigilować tak naprawdę i mogę czuć się z tym dobrze. No nie do końca właśnie, bo młodzi zawsze znajdą sposób. Chociaż znam się trochę na komputerach, to nie mam wątpliwości, że Marek na pewno da sobie radę z pokonaniem, przynajmniej w jakimś stopniu, wszystkich zabezpieczeń, jakie na niego nałożę.

Druga opcja jest dużo bardziej skuteczna, ponieważ w największym uproszczeniu polega na tym, by logować wszystko, co dzieci robią na swoich telefonach i komputerach. Nie zablokuje im to dostępu do niepożądanych treści w znaczeniu dosłownym, ponieważ jeśli będą chcieć się do nich dostać, nic nie będzie stało na przeszkodzie. Pojawi się jednak nieuchronnie topór nad ich głowami, bo jak sobie siądę do logów i zacznę je przeglądać, bardzo szybko dowiem się, że zrobili coś nie tak. Tutaj też jednak jest problem, bo samo zapisywanie historii przeglądania nie wystarcza. Trzeba zapisywać po prostu wszystko, także wszystkie informacje wysyłane przez nich do innych osób. Musiałabym po prostu stać się wielkim bratem, a właściwie wielką siostrą. Znalezienie nieodpowiednich treści wymagałoby ode mnie przecież po prostu przeszukania całości aktywności dziecka na telefonie. Pomijam już fakt, jak wielka ilość danych by to była.

Nie wiem, czy są rodzice, dla których coś takiego nie łączy się z poczuciem zupełnego deptania prywatności i indywidualności dziecka. Dla mnie to na dzisiaj jest nie do pomyślenia, ale nie wiem, jak zachowam się, jeśli kiedyś znajdę jeszcze coś w tym stylu, co znalazłam poprzednio. Na dzisiaj nie chcę nikogo specjalnie osądzać, bo sama nie wiem, jak się sprawa potoczy. Na pewno nie mogę zostawić spraw ich własnemu biegowi.

Nie zazdrość, nie daj zazdrościć

Od dzieciństwa, najwcześniejszego dzieciństwa, uczy się nas, że zazdrość to coś złego. Adam Mickiewicz wielkim poetą był, a zazdrość zła jest. I basta. Nie myślimy o tym, nie kwestionujemy, tylko przyjmujemy na wiarę i już. Dlatego właśnie takim wielkim szokiem było dla mnie uświadomienie sobie ostatnio, że strasznie zazdroszczę dwóm koleżankom z pracy. Na początku wypierałam z umysłu tę myśl, ale dość szybko zdałem sobie sprawę, że to nie ma najmniejszego sensu i trzeba po prostu coś z tym zrobić, bo zazdrość mnie zje.

Jestem człowiekiem raczej otwartym i nie boję się rozmowy. Nie przesadzam z tym oczywiście i nie należę do kobiet, które płaczą na filmach romantycznych. Rozmowa uzdrawia, rozmowa oczyszcza i to właśnie było moim celem.

Usiadłyśmy razem przy kawie w czasie przerwy i po prostu im to powiedziałam. Dwie niezależne, inteligentne kobiety, na stanowisku równym z moim, ale zarabiające trochę więcej. To był jeden z elementów mojej zazdrości, ale znacznie ważniejsze było to, że dowiedziałam się o ich prowadzonym równocześnie projekcie odnośnie budowy domów w Afryce. Sama po pracy najczęściej siadam z piwkiem albo lampką wina i po prostu nie mam siły na nic, a one robią nawet trochę więcej ode mnie, bo mają obowiązki nadzorcze i do tego jeszcze to.

Myślałam, że się na mnie obrażą albo przynajmniej stosunki między nami zmienią się na bliżej nieokreśloną neutralność. Zadziwiły mnie, bo powiedziały chórem, że jak najbardziej rozumieją sytuację. Powiedziały mi, że między sobą czują zazdrość non stop i jest to jedno z najsilniejszych odczuć wpływających na ich motywację.

Wytłumaczyły mi, że zazdrościć można na dwa sposoby. Pierwszy z nich jest niszczący, ponieważ związany jest z poczuciem, że ktoś inny ma coś, co mu się nie należy. Widzimy sąsiadkę z nowym samochodem, mamy go za idiotkę i zazdrościmy jej, że ona ma, a my nie. To nie była moja zazdrość.

Drugi rodzaj zazdrości wynika z tego, że patrzymy na innych i zastanawiamy się, dlaczego tacy nie jesteśmy. Patrzymy na ten samochód sąsiada i plujemy sobie w brodę, że nie poszliśmy na życiowym zakręcie w kierunku, który też by nam taki samochód dał. Ja patrzę na nie i chciałbym mieć siłę do zrobienia czegoś dobrego jeszcze po pracy. Tak rozumiana zazdrość w żadnym razie nie jest uczuciem negatywnym w stosunku do drugiej osoby. Jeśli już chcemy się  doszukiwać jakichś elementów negatywnych, jest to wyrzut w stosunku do siebie samego, że wczoraj i przedwczoraj mi się nie chciało, a teraz przed oczami staje mi ucieleśnienie przełamania marazmu. I nie jest to bynajmniej moje odbicie w lustrze.

Zazdrość nie musi być toksyczna. Wystarczy tylko przekuć ją najpierw w admirację, a potem zrobić krok dalej i zacząć dążyć do poziomu, którego zazdrościmy drugiej osobie. W ten sposób naprawdę możemy się skutecznie nakręcić i to tylko i wyłącznie pozytywnie. Może warto by było skończyć uczeniem dzieci, że zazdrość jest zawsze zła? Przecież to nie jest prawda. Podobnie jest przecież z chciwością (ps. chcę mieć tyle odwiedzin na blogu co Karol! ;P), ale to niech już będzie temat na inną okazję.

Witaj, Aniu!

Witaj w WordPressie Anki!

Jeśli trafiłaś tutaj przypadkiem – cieszę się że mogę Cię poznać. Mam nadzieję że spodoba Ci się mój styl i tematyka. Jeśli nie – wpadnij za jakiś czas. Blog stale się rozwija i już wkrótce może się pojawić coś co z pewnością trafi w Twój gust 🙂

Jeśli zaś już mnie znasz to tym bardziej powinnaś zostać na dłużej. Nie będzie zbyt wiele o mnie: publikować będę raczej swoje przemyślenia i pomysły na życie.

Co dokładnie zapytasz 😉 Ano wszystko co tylko wpadnie mi do głowy i będę uważała że jest to przydatne.

PS. zajrzyj do kolejnego wpisu 🙂